Mijn weblog

Sinds dat op 5 maart 2010 de psycholoog de diagnose PDD NOS vastgestelde, is er heel wat veranderd in mijn leven. Er vallen puzzelstukjes op zijn plaats, omdat ik nu weet waarom ik de betreffende situatie zo reageerde of dingen zei, zoals ik ze toen zei. Ik weet dat ik er nog lang niet ben om alles in één keer te verwerken.

Sinds dat ik het aan mijn twee zussen verteld heb, weet ik, dat mijn twee zussen het direct geaccepteerd hebben door te zeggen, dat ze nog steeds van mij houden zoals ik was en ben en dat ze dat altijd zullen doen.  Dat doet mij heel goed.

Tot dat ik ging samenwonen, nu 3 en half jaar geleden, was ik altijd te vinden bij familiefeesten en verjaardagen. Hoe hard het ook klinkt, maar de rest van de familie (zover ze het weten) doet al 3 en half jaar geen (enkele) moeite om te vragen hoe het nu met mij is.  Sinds ze weten, dat ik PDD NOS heb, willen ze niet accepteren of niet horen, dat er een familielid is, dat een vlekje heeft, zoals op internet vaak omschreven wordt.

Waar het nu om gaat draaien, is dat ik weer de rust terug kan vinden, die ik 3 jaar geleden wel had, toen ik ging samenwonen. Het is de afgelopen drie en een half jaar een emotionele achtbaan geweest, maar ik wil nu eindelijk rust in mijn hoofd hebben, maar dat er weer rust in huis terugkeert.

Ik hoop nu weer eindelijk, dat na twee jaar er weer een vaste baan in het verschiet ligt, als ik op 1 augustus 2010 aan de derde baan in twee jaar tijd ga beginnen. Ik weet dat ikzelf de moed heb om weer tot rust te komen, maar dat ik in het dagelijks leven ook de rust terugvindt.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen